كردان كرج

شركت مهندسي محوطه سازي وقتي ما طرحمان را به صورت سه بعدي روي كاغذ مياريم درواقع يك پرسپكتيو ايجاد كرديم

چون اكثرآ نقاشي روي  صفحات  صاف  و  تخت  ( سطح) انجام مي شود ، در نتيجه نمي توان به طور واقعي  ايجاد  دوري – نزديكي ، گودي – برجستگي ، پستي بلندي نمود .

همچنانكه در عكاسي نيز اين محدوديت وجود دارد ، ولي مي توان روشها و شگرد هايي به كار برد كه بيننده تصور كند اشيا را دور – نزديك ، برجسته و يا گود مي بيند .

در زبان تجسمي به  سطوح صاف و تخت ، دو بعدي يا سطح گويند

 به شكل هاي برجسته – گود ، دور يا نزديك  ، سه بعدي يا  حجم گفته مي شود.

 براي ايجاد تصور سه بعدي يا حجم بر روي سطوح صاف ( دو بعدي ) در هنرهاي تصويري به دو شكل مي توان عمل كرد :

۱ پرسپكتيو

۲ سايه روشن

 پرسپكتيو را كه در قديم علم مناظر و مرايا مي گفتند ، به ۳ بخش تقسيم مي كنند.

۱ پرسپكتيو فرم

۲ پرسپكتيو رنگ

۳ پرسپكتيو تيره روشن

قبل از پرداختن به موضوع پرسپكتيو اين سوال را بايد پاسخ گفت كه

آيا آموختن آن در هنر هاي تجسمي واقعا لازم و ضروري است ؟
مسلمآ بدون دانستن آن ها هم مي توان خيلي كارها كرد ، همچنانكه كودكان بدون اطلاع داشتن از دانش پرسپكتيو نقاشي مي كنند و يا در نقش هاي دو بعدي ( مثل فرش و كاشي كاري ) و همچنين آثار بو جود آمده توسط بسياري از نقاشان كارهاي با ارزشي پديد آمده است ولي از آنجايي كه جهان اطراف ما را حجم و نور فرا گرفته است پس توانايي هاي پرسپكتيوي كمك فراواني به فهم بهتر و رابطه بر قرار كردن بيشتر با دنياي عيني اطراف ما مي نمايد . 

اين موضوع را تجربه  سي و چند ساله اينجانب در آموزش به رشته هاي مختلف تجسمي ثابت نموده  است كه فراگيري آن تا چه حد توانايي و ديد هنرجويان را ارتقا داده است . علت احساس عدم توانايي بسياري از افراد در آموختن نقاشي قبل ار آنكه اقدامي در اين جهت كرده باشند ، اكثرا به دليل عدم اطلاع و تجربه شان از همين اصول و قوانين است . كما اينكه بعد از آن كه با روش هاي ساده و قابل فهم پس از مدت كمي مي بينند كه مي توانند بسياري از اشيا و مناظر اطراف خود را طراحي نمايند شوق به فراگيري در آن ها افزايش قابل توجهي پيدا مي كند.